امروز جام جهانی افتتاح خواهد شد و بسیار خوشحالم که مجبور نیستم از تلویزیون ایران این بازیها رو ببینم که بعد از گل ، وسط بازی ، لحظات حساس بازی و ... تصاویر آهسته ورود دو تیم به زمین و یا گلهای جام های جهانی گذشته را تحمل کنم. فکر کنم اولین و تنها کشوری هستیم که فوتبال را هم سانسور می کنیم! زیبایی فوتبال به حاشیه های آن است و به هیاهوی آدمهای رنگارنگی است که در استادیوم ها تیمها را تشویق می کنند ولی ما فکر می کنیم آنها بی ناموسی می کنند و دیدنشان برای جوانان این مرز و بوم بدآموزی دارد!مثل همیشه طرفدار سنتی ایتالیا هستم حتی اگر شانسی برای قهرمانی نداشته باشد.
از شانسهای جام جهانی می توان از برزیل (همیشه یک پای شانسهای قهرمانی است) ، آرژانتین (با انبوهی از ستارگان آماده) ، انگلیس (با یک مربی فوق متخصص) ، اسپانیا (با تیمی آماده و سرحال) ، ایتالیا (تیمی باتجربه ولی کمی پا به سن گذاشته)... نام برد. از بین این تیمها سرمربی آرژانتین مارادونای بزرگ است که اینکاره نیست و در مواقع حساس که سرمربی تیم را نجات می دهد او این ویژگی را ندارد که تصمیمات مهم بگیرد. اسپانیا شخصیت قهرمانی جهان را ندارد مگر اینکه اینبار مثل جام ملتها پوست اندازی کند. انگلیس همیشه از ناحیه انگیزه کم آورده. این تیم اگر به اندازه ترکیه ، ایتالیا و مخصوصا آلمان انگیزه و میل برتری جویی داشت تا بحال چند بار قهرمان می شد.
|
+| نوشته شده توسط
در جمعه بیست و یکم خرداد ۱۳۸۹
|
